LDL/HDL Ratio

LDL / HDL Ratio

نسبت LDL/HDL شاخصی برای ارزیابی تعادل میان کلسترول aterogenic (LDL) و کلسترول محافظتی (HDL) است و درپیش‌بینی خطر بیماری‌ قلبی–عروقی، آترواسکلروز، تنگی عروق کرونر و سکته قلبی کاربرد دارد. این نسبت بر اساس
اندازه‌گیری جداگانه LDL و HDL به‌دست می‌آید و افزایش آن نشان‌دهنده غلبه لیپوپروتئین‌های رسوب‌کننده بر لیپوپروتئین‌هایه پاک‌کننده پلاک است. نسبت بالاتر معمولاً با التهاب مزمن، مقاومت به انسولین، چربی احشایی، دیابت نوع ۲، کم‌تحرکی و مصرفدخانیات همراه است؛ در مقابل، نسبت پایین‌تر نشانگر پروفایل لیپیدی مطلوب و کاهش ریسک قلبی است.

نمونه‌گیری معمولاً با خون وریدی و ترجیحاً پس از ۹ تا ۱۲ ساعت ناشتایی انجام می‌شود تا LDL محاسبه‌شده دقیق باشد. همولیز می‌تواند HDL را مختل کند. داروهایی مانند استاتین‌ها، فیبرات‌ها، مهارکننده‌های PCSK9، فعالیت بدنی منظم و کاهش وزن می‌توانند نسبت را کاهش دهند،در حالی‌که رژیم‌های پرچرب اشباع، الکل زیاد، کم‌کاری تیروئید، برخی استروئیدها و چاقی مرکزی باعث افزایش آن می‌شوند.
این نسبت مستقل از مقدار کل کلسترول یک دید فشرده اما حساس از تعادل لیپیدی فرد ارائه می‌دهد و در کنار Non‑HDL
Cholesterol یا ApoB ارزش تشخیصی بیشتری پیدا می‌کند.

محدوده‌های معمول (LDL/HDL Ratio):
کم‌خطر:
کمتر از ۲.۵
ریسک متوسط:
۲.۵ تا ۳.۵
پرخطر:
بیش از ۳.۵